Η Φιλελεύθερη Συμμαχία πρότεινε, από την ίδρυσή της, την μετάβαση σε ένα μικτό ασφαλιστικό σύστημα, στο οποίο η κάθε σύνταξη θα αναλογεί στο χρόνο εργασίας και τις καταβληθείσες εισφορές κάθε εργαζομένου.

Όμως, το σύστημα αυτό μπορεί να λειτουργήσει μόνο εφόσον εκπληρωθούν ταυτόχρονα οι παρακάτω τέσσερεις βασικές προϋποθέσεις: (α) ο κάθε εργαζόμενος έχει υπό δική του ιδιοκτησία και έλεγχο τις ασφαλιστικές του εισφορές τοποθετώντας τες σε δικό του, ατομικό, καταθετικό ασφαλιστικό λογαριασμό, (β) ο κάθε εργαζόμενος έχει τη δυνατότητα ελεύθερης επιλογής, ή και αλλαγής, του Φορέα Κοινωνικής Ασφάλισης στον οποίο θα τοποθετεί τις εισφορές του, (γ) εκλείψει ο «ομφάλιος λώρος» της διαφθοράς μεταξύ κράτους και ασφαλιστικών ταμείων μεταφέροντας την ευθύνη της διαχείρισης των ασφαλιστικών εισφορών σε πιστοποιημένα μη-κρατικά ασφαλιστικά ιδρύματα που θα έχουν την απαραίτητη τεχνογνωσία και (δ) το κράτος να εγγυάται την καταβολή των συντάξεων και να ασκεί αυστηρή εποπτεία της διαχείρισης των ασφαλιστικών διαθεσίμων από τα μη-κρατικά ασφαλιστικά ιδρύματα, όπως ασκεί σήμερα η Τράπεζα της Ελλάδος την εποπτεία του τραπεζικού συστήματος.

Στο νομοσχέδιο που κατέθεσε η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ στη Βουλή για το νέο ασφαλιστικό σύστημα δεν γίνεται καμιά αναφορά σε αυτές τις προϋποθέσεις πράγμα που αναδεικνύει ότι η πραγματική στόχευσή του είναι η παράταση του χρόνου κατάρρευσής του, η διατήρηση του ασφυκτικού εναγκαλισμού και ελέγχου του κράτους επί των ταμείων και η συνέχιση της σπατάλης και της ασυδοσίας στην διαχείρισή τους.

Η Φιλελεύθερη Συμμαχία έχει καταθέσει, στη Βουλή και στη κοινωνία, την δική της πρόταση για το ασφαλιστικό που στηρίζεται στην διεθνή εμπειρία. Κάθε καθυστέρηση στην εφαρμογή της πρότασης αυτής, συντομεύει απλώς τον χρόνο του επερχόμενου αδιεξόδου.

Το Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών γνωστοποίησε έρευνά του για την κοινωνική κατάσταση στην Ελλάδα. Στα πορίσματα της έρευνας «Κοινωνικό Πορτρέτο 2010» περιλαμβάνονται οι παρακάτω διαπιστώσεις:

• Η αύξηση των κοινωνικών δαπανών, ως ποσοστό του ΑΕΠ, όλα αυτά τα χρόνια δεν μείωσε τη φτώχεια.
• Οι υποτιθέμενες δράσεις για τη μείωση της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού, που στοχεύουν στην ενίσχυση της κοινωνικής συνοχής, επέφεραν αύξηση των εργαζομένων φτωχών από 12% το 2004 σε 14% το 2008 και αύξηση των ανέργων φτωχών από 31% το 2004 σε 33% το 2008.
• Όλα αυτά τα χρόνια, πρώτη πολιτική επιλογή αποτελούσε η σύσταση επιτροπών, συμβουλίων και οργανισμών. Αποτέλεσμα είναι σήμερα να υπάρχει πληθώρα ανενεργών ή υποβαθμισμένων επιτροπών και συμβουλίων που παραμένουν στα χαρτιά ή λειτουργούν χωρίς να αξιοποιούνται.

Αποδεικνύεται λοιπόν, και από την επιστημονική ανάλυση αυτής της μελέτης, ότι το «κράτος πρόνοιας» αύξησε, αντί να μειώσει, την φτώχεια, διόγκωσε το κράτος και μεγάλωσε το χρέος του.

Η Φιλελεύθερη Συμμαχία θεωρεί το υποτιθέμενο «κράτος πρόνοιας» μια από τις μεγαλύτερες, και καλύτερα καλλιεργημένες, απάτες της μεταπολίτευσης. Σε αυτήν την απάτη οφείλει το πολιτικό σύστημα την επιβίωσή του και είναι αυτή η απάτη που συνέβαλε στην οικονομική κατάρρευση της χώρας. Έρευνες όπως αυτή του Εθνικού Κέντρου Κοινωνικών Ερευνών, αλλά και σκάνδαλα που αποκαλύπτονται σε καθημερινή βάση, ρίχνουν φώς σε όλες τις πτυχές της λειτουργίας αυτού του «κράτους πρόνοιας» και γνωστοποιούν τα ονοματεπώνυμα όλων αυτών των «προοδευτικών» που επωφελήθηκαν οικονομικά και πολιτικά από αυτό.

Από την κατάλυση αυτού του «κράτους πρόνοιας» θα ωφεληθούν, και δεν θα ζημιωθούν όπως παρουσιάζεται, οι φτωχοί συμπολίτες μας για τους οποίους –υποτίθεται- ότι δημιουργήθηκε. Ιδίως μάλιστα, εάν αυτό το «κράτος πρόνοιας» αντικατασταθεί από ένα νέο δίχτυ κοινωνικής ασφαλείας που θα περιλαμβάνει μέτρα όπως την απευθείας χορήγηση σε κάθε Έλληνα πολίτη, χωρίς την παρεμβολή ενδιάμεσων προσώπων ή οργανισμών, ενός ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος και μιας ελάχιστης εγγυημένης σύνταξης ανεξάρτητης από προηγούμενο εργάσιμο βίο και ασφαλιστικές εισφορές.

Μια από αυτές τις προτεινόμενες μεταρρυθμίσεις ήταν και αυτή που αφορούσε στην ευελιξία των εργασιακών σχέσεων, και η οποία αποτελεί βασικό παράγοντα για την διεθνή ανταγωνιστικότητα μιας χώρας. Όποιος ακολούθησε, το 2008, την σύσταση της Φιλελεύθερης Συμμαχίας για χρήση του «εξομοιωτή μεταρρυθμίσεων» της Διεθνούς Τράπεζας θα διαπίστωσε ότι η βαθμολογία της Δανίας στην δυσκολία προσλήψεων ήταν μηδενική ενώ η βαθμολογία της στην δυσκολία απολύσεων ήταν δέκα μόνο μονάδες με ανώτατο όριο τις εκατό. Αντίθετα με την Δανία, η βαθμολογία της Ελλάδας στην δυσκολία προσλήψεων ήταν σαράντα τέσσερεις μονάδες ενώ η βαθμολογία της στην δυσκολία απολύσεων ήταν σαράντα μονάδες δηλαδή τετραπλάσια της Δανίας…

Αλλάζοντας τις σχετικές παραμέτρους στον «εξομοιωτή μεταρρυθμίσεων» διαπιστώνουμε ότι αν ακολουθούσε η Ελλάδα το παράδειγμα της Δανίας ως προς την ευκολία προσλήψεων και απολύσεων τότε η θέση της, στην διεθνή κατάταξη της ανταγωνιστικότητας, θα βελτιωνόταν κατά δώδεκα μονάδες ανεβαίνοντας από την εκατοστή θέση στην ογδοηκοστή όγδοη. Όμως οι μεταρρυθμίσεις ουδέποτε υλοποιήθηκαν, η αγορά εργασίας παρέμεινε άκαμπτη και η διεθνής κατάταξη της ανταγωνιστικότητας της Ελληνικής οικονομίας έπεσε από την εκατοστή θέση που ήταν το 2008 στην εκατοστή ένατη το 2010…

Οι επιπτώσεις τέτοιων καταστροφικών επιλογών επιβεβαιώνονται και εμπειρικά από επιστημονικές μελέτες (Οικονομικό Δελτίο Alpha Bank), που δείχνουν ότι η έλλειψη ευελιξίας των αγορών εργασίας στις διάφορες χώρες, ως αποτέλεσμα της άκαμπτης εργατικής νομοθεσίας τους, οδηγούν την ανεργία στα ύψη. Με βάση αυτή τη πραγματικότητα η  Ευρωπαϊκή Ένωση προτείνει για όλη την Ευρώπη ένα μίγμα εργασιακής ευελιξίας και ασφάλειας (flexicurity). Το σύστημα αυτό, που πρωτοεφαρμόστηκε στη Δανία, μείωσε σημαντικά την ανεργία στη χώρα αυτή όπως αναγνωρίζουν και Ευρωπαϊκοί συνδικαλιστικοί φορείς.   

Παρόλα αυτά οι πολέμιοι των φιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων συμπτύχθηκαν εκ νέου, με αφορμή το προσχέδιο του Προεδρικού Διατάγματος που ρυθμίζει τις εργασιακές σχέσεις στον ιδιωτικό τομέα, με μοναδικό στόχο να μην αλλάξει τίποτα.

Η Φιλελεύθερη Συμμαχία υποστηρίζει την ευελιξία της αγοράς εργασίας στον ιδιωτικό τομέα και την  επέκτασή της και στον δημόσιο τομέα με ταυτόχρονη κατάργηση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων.

Όσον αφορά στο σκέλος της ασφάλειας, η Φιλελεύθερη Συμμαχία προτείνει την παροχή ενός ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος για κάθε Έλληνα πολίτη που αποτελεί την πλέον βιώσιμη, στοχευμένη και δίκαιη άσκηση κοινωνικής πολιτικής.

Ψηφίστηκε από το Κοινοβούλιο το σχέδιο Καλλικράτης με το οποίο αλλάζει ο διοικητικός χάρτης της χώρας. Πιο συγκεκριμένα, οι δήμοι από 1.034 που ήταν σήμερα μειώνονται σε 325, και οι δημοτικές επιχειρήσεις από έξη χιλιάδες σε δύο χιλιάδες. Με τον νέο νόμο καταργούνται οι Νομαρχίες και αντικαθίστανται από 13 αιρετές Περιφέρειες στις οποίες δίνονται σημαντικές νέες αρμοδιότητες σχετικές με την περιφερειακή ανάπτυξη και την διαχείριση των περιφερειακών προγραμμάτων του ΕΣΠΑ. Επίσης, ο νέος νόμος θέτει όρια στον δανεισμό και τις προσλήψεις προσωπικού των δήμων και προβλέπει, για όσους δήμους αποκτούν οικονομικά προβλήματα, την υπαγωγή τους σε ειδικό πρόγραμμα εξυγίανσης. Τέλος, ο νέος αυτός  νόμος περιλαμβάνεται στη δέσμη μέτρων που συμφωνήθηκαν πρόσφατα με το ΔΝΤ, την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ως προϋπόθεση για την ομαλή ροή των χρηματοδοτήσεων των δανειακών αναγκών της χώρας για τα επόμενα χρόνια.

Η Φιλελεύθερη Συμμαχία θεωρεί θετικές τις βασικές ρυθμίσεις του νέου νόμου και αναγκαία τη σωστή εφαρμογή του. Φανερώνει όμως έλλειψη ευθύνης, στη κρίσιμη σημερινή συγκυρία, η επίκληση των υπαρκτών ασαφειών, ή και υστεροβουλιών, του νέου νόμου μόνο και μόνο για να θεμελιωθεί ένας στείρος και, εξίσου υστερόβουλος, καταγγελτικός λόγος. Ιδίως μάλιστα όταν αυτή η έλλειψη ευθύνης εκδηλώνεται από τον ίδιο τον Πρόεδρο της Βουλής, που ως νέος «Μαυρογιαλούρος», άφησε το Προεδρείο του Κοινοβουλίου για να υπερασπιστεί από το βήμα τα τοπικιστικά αιτήματα του χωριού του...